روایت بازگشتِ انسان به اصل خود و بازیافتِ وجود گمشدهاش، روایت جذاب و شگفتی است. این همان روایتی است که در زبان دین، «توبه» نام دارد و به زبانهای دیگر به «بیداری»، «آشتی با خود» و دیگر واژهها شناخته میشود. در نشست هشتم هماندیشی در تذکرةالاولیاء با عطار همراه میشویم تا حکایت توبه را بشنویم. از فضیل عیاض میخوانیم و به این بهانه به تنی چند از دیگر «بیداران»ِ تاریخ سر میزنیم. از چارچوب ادیان ابراهیمی به دیگر ادیان، و سپس به فرادین و از آنجا به عالم خیال و داستانگویی رهسپار میشویم. توبۀ انسان را به توبۀ خداوند پیوند میزنیم و میکوشیم از ژرفایِ مفهوم توبه، روانی آن را در طبیعت و هستی بیابیم. از «خودآینهگی» و «خودتازهگی» میگوییم، و با تبادل نظر و هماندیشی، دربارۀ بهرههای این جُستار در زندگی روزمره سخن خواهیم گفت.
بدون دیدگاه